اصفهان - اصفهان - سی و سه پل

      

با توجه به قدمت تاریخی كشور ایران، آثار باستانی، بناهای تاریخی و موزه های قدیمی و زیبایی در این كشور وجود دارد. كشور ایران دارای رتبه دهم جاذبه‌های باستانی و تاریخی در جهان است. به طوری که بیشتر آثار این کشور به ثبت یونسکو رسیده و جزو میراث جهانی به شمار می آیند.
آثار برجای مانده در ایران که قدمتی بیش از ۹ هزار ساله دارد باعث شده این کشور به یکی از کانون های شکل گیری تمدن بشری تبدیل شود و بقایای به جا مانده از آتشکده ها، ارگ ها، تپه ها، کتیبه ها خود گواه بر این ادعاست.

  •  آتشکده هاآتشکده اسپاخو

یکی از مهم ترین آثار برجای مانده از دوره ساسانیان «آتشکده ها» هستند که محل عبادت و نیایش زرتشیان به شمار می آیند. در واقع این بناها مکانی مقدس برای نگهداری آتش مقدس و انجام مراسم مذهبی زرتشتیان است. تاریخ تاسیس آتشکده ها همزمان با زمان ظهور زرتشت می باشد. با بررسی معماری این بناها و وجود سه آتش بزرگ «آذرفرنبغ»، «آذر گشنسپ» و «آذربرزین مهر» به نظر می رسد، آتشکده ها متعلق به سه طبقه اجتماعی در دوره ساسانی بوده است. ادامه مطلب

 

 

 

  • ارگ هاارگ بم

ارگ در لغت به معنای قلعه ای کوچک در میان برج و باروی شهر یا در میان قلعه ای بزرگ آمده است. در واقع می توان چنین گفت که ارگ ها، قلعه های کوچک و مستحکمی بودند که در درون شهر یا درون قلعه های بزرگ تر ساخته می شدند و به عنوان مقر فرمانروایان ایالت ها و پادشاهان در نظر گرفته می شد و این پادشاهان به همراه درباریان و خدم و حشم خود در آن ساکن بودند و به اداره امور مملکتی می پرداختند. ادامه مطلب
 

 

 

 

  • تپه هاتپه حسنلو

تپه به زمین های شنی و خاکی برجسته ای گفته می شود که ارتفاع آن بین ۱۵۰ و۶۰۰ متر است و بدین ترتیب ارتفاعش از کوه کمتر است. برخی از تپه های موجود در ایران، در گذشته به عنوان محل سکونت ساکنین اولیه به شمار می آمد به طوری که آریایی ها پس از ورود به ایران و در پی یافتن مکان مناسب و مراتع برای دام های خود در تپه های مستعد ساکن شده و تمدنی چشمگیر را برجای گذاشتند. بنابراین تپه های باستانی به تپه های گفته می شود که از مخروبه شهرها، قلعه ها، زیگورات ها و یا هر بنای عظیم دیگری برجای مانده است. ادامه مطلب
 

 

 

  • کتیبه هابیستون

کتیبه یا سنگ نوشته، به نوشته هایی گفته می شود که بر دیوار کاخ ها، بدنه کوه ها، حاشیه سردر ساختمان ها، روی سنگ ها، بر روی چرم، گوشه ی از پارچه های خاص، چون پرچم، پرده، سفره و یا بر حاشیه صفحات کتاب ها نوشته می شد. تاریخ کتیبه نویسی در ایران به دوران حکومت هخامنشیان می رسد. البته کتبیه هایی نیز به زبان خط میخی، خط آرامی، خط ایلامی، خط بابلی، هیروگلیف و یونانی بر روی فلزها، سکه ها، سفال ها به دست آمده است که متعلق به همسایگان این کشور و به زبان غیر ایرانی هستند. ادامه مطلب


 

 

  • تخت جمشیدتخت جمشید
  • پارسه یا تخت جمشید، نام یكی از بناهای تاریخی و شهرهای باستانی ایران است كه در زمان حكومت هخامنشیان، پایتخت مجلل امپراتوری ایران بوده‌است. تخت جمشید به مدت 50 سال، محل برگزاری مراسم آیینی و جشن‌های نوروز بوده است.
    تخت جمشید در مرودشت کنونی و حدود ۴۷ کیلومتری شمال شرقی شیراز در استان فارس و در نزدیکی رود کوچک پلوار است. طرف شرقی آن بر روی کوه رحمت است و سه طرف دیگر با دیوارهای حافظ شکل داده شده‌اند. پارسه بر روی صفّه یا سکوی سنگی که ارتفاع آن بین ۸ تا ۱۸ متر بالاتر از سطح جلگهٔ مردوشت است، به مساحت ۳۰۰ در ۴۵۵ متر بنا شده‌اند. تخت جمشید، در ۳۳۰ پیش از میلاد بر اثر حمله اسکندر مقدونی سردار یونانی به ایران به آتش كشیده شد.
      
     
     
  • میدان نقش جهاننقش جهان
  • میدان نقش جهان، میدان بزرگ مستطیل شکلی است كه در شهر اصفهانِ قرار دارد. پیشینه نقش جهان به دوران صفوی بازمی گردد،‌اما ولی میدان نقش جهان به شکل امروزی در دوره سلطنت شاه عباس صفوی پایه‌گذاری شده‌است. این میدان در گذشته، جایگاه برگزاری آیین‌های گوناگون و بازی چوگان بوده‌است و در حال حاضر به ‌صورت یک گردشگاه همگانی و جایگاهی برای برگزاری نماز جمعه و آیین‌های ملی محسوب می شود.
    بناهای تاریخی موجود در میدان نقش جهان شامل عالی‌قاپو، مسجد جامع عباسی، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر قیصریه است. علاوه بر این بناها دویست حجره دو طبقه پیرامون میدان واقع شده‌است که جایگاه اصلی عرضه صنایع دستی اصفهان محسوب می شود.
     
     
     
  • تخت‌سلیمانآذربایجان غربی - تکاب - تخت سلیمان - آتشکده آذرگشنسب
  • تخت سلیمان یا شهر گنجک، از جاذبه های کم نظیر طبیعی- تاریخی ایران است كه در 45 کیلومتری شمال شرقی شهرستان تکاب و در یک دره سرسبز در ارتفاع 3 هزار متری واقع شده است. تخت سلیمان، ویرانی های بجا مانده از آتشکده آذرگشنسب اطراف ویرانی های بجا مانده از آتشکده آذرگشنسب، دریاچه ای همیشه جوشان و بر روی صخره ای سنگی ناشی از رسوبات آهکی دریاچه، در میان برج و باروی سنگی، آثار معماری خاص مانند چهار طاقی آتشکده و سازه های آیینی وابسته بدان، نیایشگاه آناهیتا، کاخ های دوران ساسانی و ساختمان هایی مربوط به سلاطین ایلخانی قرار دارد.
    ساخت این سازه به بیش از 3 هزار سال پیش باز می گردد و در دوره های هخامنشیان،‌ اشکانیان و ساسانیان دارای ارزش و شکوه ویژه ای بوده است. به طوری كه در دوران پادشاهی ساسانیان و در زمان خسرو اول انوشیروان نسبت به آبادانی آن کوشش ویژه ای به عمل آمده است. در این جایگاه مراسم نیایش های آیینی، برگزاری جشن ها و امور تشریفات پادشاهی انجام می گرفت. این آتشکده،  در زمان خود بسیار مورد توجه بوده است و آتش جاویدان آن به مدت 7 قرن به عنوان نماد اقتدار آیین زرتشت و عامل وحدت سیاسی و اجتماعی حکومت ساسانی نقش بسیاری داشته است و از آن به عنوان ثروتمند ترین نیایشگاه زمان خود یاد شده است.
      
  • پاسارگادپاسارگاد
  • پاسارگاد، مجموعه‌ای از آثار باستانی برجای‌مانده از دوران هخامنشی است که در شهرستان پاسارگاد در استان فارس واقع شده‌است. این مجموعه دربرگیرنده ابنیه‌ای چون کاخ دروازه، پل، کاخ بار عام، کاخ اختصاصی، آب‌نماهای باغ شاهی، آرامگاه کمبوجیه، استحکامات دفاعی تل تخت، کاروانسرای مظفری، آرامگاه کوروش بزرگ، محوطه مقدس و تنگه بلاغی است. پاسارگاد در دشتی مرتفع به ارتفاع ۱۹۰۰ متر از سطح دریا، در حصار کوهستان واقع شده‌است.

     

 

 

 

شهر یئری
منطقه باستانی شهر یئری، در شمال غربی روستای پیرازمان، کنار رودخانه پرآب قره سو و 31 کیلومتری شهرستان مشگین شهر در استان اردبیل واقع شده است. باستان شناسان قدمت شهریئری را بر اساس یافته ها به بیش از 7 هزار سال پیش تخمین می زنند و معتقدند این منطقه شاهد دوره های تاریخی مس- سنگی، عصر آهن 1 و عصر آهن 2 بوده است.
محوطه شهریئری با مساحتی حدود 400 هکتار از سه قسمت دژ نظامی، معبد و قوشا تپه تشکیل شده است. باستان شناسان قدمت قلعه و معبد را 1450 سال پیش از میلاد و قوشا تپه را 7 هزار سال پیش از میلاد ذکر کرده اند. سراسر شهریری که از تپه های باستانی و مناطق استقراری پوشیده شده است نشانگر وجود دژ، شهرک یا روستایی پررونق از تمدن و اقوام مگالی تیک یا سنگ افراشتی بوده است. ده ها اثر مگالی تیک و سنگ افراشته ها موجود در معبد شهریئری یادگار تمدن و فرهنگ هشت هزار ساله ساکن در شرق آذربایجان می باشد. این آبادی یکی از آبادی های مهم منطقه بوده که در حاضر نیز سنگ چین هایی با جهت شمال- جنوب در امتداد قره سو دیده می شود.
در معبد باستانی شهریئری که پس از کاوش های باستان شناسی از زیر خاک بیرون آمد، بیش از 280 سنگ افراشته با اندازه های مختلف از 35 تا 250 سانتی متر با شکل های انسانی وجود دارد که دارای قدمتی بیش از 6 هزار سال می باشد. بر روی این سنگ چهره آدم بدون دهان، دست به سینه همراه با شمشیر آویخته از کمر حکاکی شده است. در غرب محل تجمع سنگ ها، غاری وجود دارد که ساکنان محلی آن را قارا کوهبل یا دخمه سیاه می گویند. به گفته کارشناسان در این غار دو چشمه وجود داشت که زائران قبل از ورود به معبد ابتدا خود را با آب این چشمه ها تطهیر می کردند، سپس برای ورود به معبد باید از زیر تخته سنگ بزرگی که به صورت پل در سمت شمال غار وجود دارد می گذشتند.
نحوه قرار گرفتن سنگ افراشته نشان می دهد که در چیدن آن ها سعی شده از علوم ریاضی، هندسه و نجوم استفاده شود. به طوری که 6 عدد از سنگ افراشته های موجود با فاصله دورتر از دیگر سنگ افراشته قرار گرفته که به منزله خوشه پروین است. سنگ افراشته بزرگ دیگری نیز در شمال محوطه وجود دارد که همانند ستاره قطب شمال است. همچنین به اعتقاد کارشناسان سنگ های کوچک پراکنده در محوطه از جاهای دیگر و در ارتباط با برگزاری آیین های مذهبی آورده شده است و سنگ های بزرگ تر متعلق به منطقه باستانی شهریئری می باشد.
باستان شناسان در جدیدترین یافته های خود دریافتند که ساکنان این منطقه پس از سلطه اورارتوها باورهای مذهبی خود را از دست دادند. به گفته علیرضا هژبری نوبری"، باستان‌شناس و سرپرست كاوش در شهریری: «عبور دیوار قلعه از روی نیایشگاه شهریری نشان می‌دهد در زمان احداث قلعه ساكنان منطقه نیایشگاه خود را مقدس نمی‌دانستند و به آن باور مذهبی نداشتند.»
ساكنین شهریری قبل از حمله اورارتوها دارای فرهنگ مگالی تیک و از ترکان عهد قدیم بودند. اما اورارتوها پس از پیروزی اقدام به تخریب منطقه شهریری کردند و قلعه جدیدی بر روی بقایای سكونت‌گاه پیشین ساختند. اورارتوها که بین 2900 تا 2700 سال پیش در منطقه کوهستانی شرق آسیای صغیر بودند و قلمرو حکومتشان اطراف دریاچه وان ترکیه و دریاچه ارومیه بود توانستند از راه ارمنستان کشورگشایی خود را آغاز کنند و از طریق مرند و ارومیه وارد منطقه شهریئری شوند و با تسلط بر مردم منطقه خدایان آن ها را بی ارزش کنند و خدای خالدی را كه خدای واحد و در عین حال یك دین سیاسی بود، را رواج دهند.»
آثار به جای مانده در این منطقه عبارتند از: قلعه وسیع با دیوارهای سنگی از خشکه چین، نیایشگاه اصلی به نام مکتب اوشاقلاری برای برگزاری آیین های مذهبی ، گورهای باستانی از نوع کلان سنگی و به صورت سنگ افراشته هایی به شکل انسان های بدون دهان و موهای بلند با شمشیر آویخته از کمر، غار باستانی و تپه های متعلق به دوره های مختلف. علاوه بر این آثار، وسایلی چون سنگ های تیز، تیغ ها، نقش و نگارهای بدیع، سنگ نوشته ها و آثار خطی پیکرهای تراشیده شده انسان ها در این منطقه کشف شد.
محوطه باستانی «شهریری» در سال 1381، به شمار 6162 از سوی میراث فرهنگی استان در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید.